“Άλλο α κάμεις..”

“Όταν έχασα το δικό μου παιδί, δεν ήξερα τι να κάνω… πώς διαχειρίζεσαι κάτι τέτοιο; Πώς συνεχίζεις να ζεις;” – από την Ζηνοβία Βελόνγκα

 


flower_collector_by_kittynn

 

Άλλο α κάμεις…

«Μη στεναχωριέσαι παιδί μου, άλλο α κάμεις..» μου είπε, για να με ηρεμήσει, κι εγώ δεν ήξερα αν έπρεπε να εξοργιστώ ή να συγκινηθώ. «Είχε περάσει τα ίδια, πως μπορούσε λοιπόν να λέει κάτι τέτοιο;» Σκεφτόμουν..

Από όταν θυμάμαι το σπίτι της γιαγιάς μου πάντα κρεμόταν στο σαλόνι, η φωτογραφία του Βαγγελάκη. Εκεί δίπλα στο γραφείο. Είχαν περάσει πολλά χρόνια από το χαμό του, όμως αυτός εκεί, στητός και γλυκούλης στη φωτογραφία του, μας κοίταζε χρόνια ατελείωτα. Μέχρι που πέθανε η γιαγιά μου στα 90 της και ακόμη και τώρα που δε ζει πια, η φωτογραφία του είναι εκεί, μετά από 65 χρόνια.

Ποτέ δε μιλάγαμε για αυτόν, ούτε για ότι έγινε, απλά πλανιόταν στον αέρα «το παιδί που πέθανε», «το Βαγγελάκι». Ο πατέρας μου ειδικά, που ήταν αδερφός του, ποτέ δεν τον ανέφερε και όταν αυτό γινόταν σε εξαιρετικές περιπτώσεις, καταλάβαινα ή μάλλον καλύτερα διαισθανόμουν, πως πονούσε πολύ, πως ήθελε να μη θυμάται. Έτσι ποτέ δε μιλάγαμε για το θάνατό του, για τα συναισθήματα που όλο αυτό προκάλεσε σε όλη την οικογένεια. Για μένα, φάνταζε ότι χειρότερο μπορούσε να συμβεί σε μια μάνα, να χάσει το παιδί της και ήταν ένας από τους μεγαλύτερους μου φόβους μου. Όταν το σκεφτόμουν ανατρίχιαζα και ένοιωθα ένα κόμπο στο λαιμό, σα να μη μπορούσα να καταπιώ, να το καταπιώ. Και πώς να καταπιείς κάτι τέτοιο;

Όταν έχασα το δικό μου παιδί, δεν ήξερα τι να κάνω… πώς διαχειρίζεσαι κάτι τέτοιο; Πώς συνεχίζεις να ζεις; Πώς το λες στους γύρω σου; Πώς κοιμάσαι τα βράδια; Πώς βλέπεις τον ήλιο να λάμπει; Χιλιάδες “πώς” και άλλα τόσα “γιατί”..

Ο πόνος τεράστιος, αλλά πιο τεράστιο ήταν ότι απαγορευόταν να πονώ, από μένα..δεν ήξερα, δεν είχα μάθει πώς επιτρέπεται κάποιος να πονά τόσο πολύ και να το δείχνει.. σκεφτόμουν συνέχεια εκείνη, τη γιαγιά μου. Στην οικογένεια λέγεται πως όταν έχασε το παιδί της την πήρε ο παππούς μου και πήγαν να μαζέψουν ελιές, μακριά από όλους, μακριά και από τον πατέρα μου, σε ένα χωράφι.

Εγώ κάθε μέρα έβγαινα έξω και όλοι οι άνθρωποι της γειτονιάς με ρωτάγανε “τι κάνει το μωράκι σου;” δεν ήξεραν, ούτε εγώ ήξερα πώς λες κάτι τέτοιο. Είναι κάποια πράγματα που κανείς δε στα μαθαίνει και όταν έρχεται εκείνη η στιγμή, είσαι σαν ένα μικρό παιδί που πρέπει να ανακαλύψεις τον τρόπο μόνος σου.

Ο κάθε άνθρωπος έλεγε κάτι, εύστοχο, άστοχο, άλλες φορές δε μίλαγαν, δεν ήξεραν και εκείνοι τι να πουν. Από το πώς μου μίλαγαν καταλάβαινα πως σχετιζόντουσαν και εκείνοι με κάτι τέτοιο. Κάποιοι βιαστικοί, “να κάνεις άλλο, έτσι θα το ξεχάσεις”, άλλοι σιωπηλοί, άλλοι λυπόντουσαν, άλλοι τρόμαζαν. Το σίγουρο είναι πως πολλοί από εμάς και μαζί και εγώ δεν ξέρουμε να διαχειριζόμαστε το θάνατο. Πώς ζούμε με την απώλεια, πώς τη συζητάμε, πώς δίνουμε χώρο στον εαυτό μας να υπάρχουμε μαζί της. Σε αρκετές οικογένειες δε συζητιέται το θέμα του θανάτου, λες και δε θα έρθει ποτέ. Και έτσι ο θάνατος γίνεται κάτι απαγορευτικό, κάτι τεράστιο, κάτι μακρινό που δε μας αφορά.

Λίγο καιρό πριν χαθεί ο γιός μου, είχε πάθει εγκεφαλικό η γιαγιά μου και ήταν στο κρεβάτι κατάκοιτη. Ήθελα τόσο να της το πω, να ακούσω τη συμβουλή της, να μου πει πώς το άντεξε όλο αυτό. Αχ!! Βρε γιαγιά, τόσα χρόνια μαζί και ποτέ δε μιλήσαμε για αυτό. Ήθελα να της πω πόσο την ένιωθα, πόσο καταλάβαινα τον καημό της και να μου πει και εκείνη, μα δε μπορούσε να μιλήσει. Φοβόμουν κιόλας μη πεθάνει και αυτή μόλις το ακούσει. Και άλλωστε πώς λες σε έναν άνθρωπο με εγκεφαλικό πως το παιδί σου πέθανε;

Πέρασε κάποιος καιρός, εκείνη βγήκε από το νοσοκομείο και την πήγαν σπίτι, επικοινωνούσε λίγο και συνέχεια ρωτούσε για το μωράκι. Αποφάσισα να της  πω, ό,τι μπορούσε να καταλάβει. Όλα τα κατάλαβε και μου είπε “άλλο α κάμεις παιδί μου, μη στεναχωριέσαι”. Αν και κατάκοιτη και με εγκεφαλικό, έβαζε τον παππού μου να με παίρνει τηλέφωνο και να με ρωτά πώς είμαι. Ήταν η μόνη που ήξερε ακριβώς πώς ένοιωθα…

Μετά από λίγο καιρό πέθανε, πρόλαβα όμως να πάω να τη δω πριν φύγει.
Κάτσαμε εκεί στο κρεβάτι της σε στάση εμβρύου και οι δυο, απέναντι, σα δυο μωρά.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.