Μια σπάνια συνέντευξη της Σύλβιας Πλαθ μεταφρασμένη για πρώτη φορά στα ελληνικά

«Νομίζω πως οι συγγραφείς κι οι καλλιτέχνες είναι οι πιο ναρκισσιστές άνθρωποι..»
– μετάφραση, επιμέλεια Μαρία Λυδία Κυριακίδου


sylvia-plath-hires-cropped.jpg

Μια σπάνια συνέντευξη τους 1962 της Σύλβια Πλαθ στον Πίτερ Ορ ανακάλυψα πρόσφατα και έσπευσα με ενθουσιασμό να μεταφράσω. Η ποιήτρια αποκαλύπτει ενδιαφέροντα πράγματα, όπως τις αντίληψεις της γύρω από την αγγλική και αμερικανική ποίηση αλλά και την αγγλική κοινωνία, γύρω από τη γραφή γενικά ενός ποιήματος, μας αναφέρει τις πηγές της προσωπικής της έμπνευσης,  τις γενετικές της καταβολές, περιγράφει πώς νιώθει όταν συντάσσει ένα ποίημα κι εξηγεί γιατί θα προτιμούσε να ασχοληθεί με την πεζογραφία, ενώ αποκαλύπτει για ποιους λόγους απέφευγε να κάνει παρέα με συγγραφείς και ποιητές.

Διαβάστε, λοιπόν, την σπάνια συνέντευξη της θρυλικής ποιήτριας και συγγραφέως Σύλβιας Πλαθ, μεταφρασμένη για πρώτη φορά στα ελληνικά!


ORR: Σύλβια, τι σας εκκίνησε να γράφετε ποίηση;

PLATH: Δε ξέρω τι ήταν αυτό που με «εκκίνησε», απλά έγραφα από την εποχή που ήμουν αρκετά μικρή. Πιθανολογώ μου άρεσαν οι νηπιακές ρίμες και μάλλον σκέφτηκα πως θα μπορούσα να κάνω το ίδιο πράγμα. Έγραψα το πρώτο μου ποίημα, το πρώτο μου δημοσιευμένο ποίημα, όταν ήμουν 8,5 ετών. Δημοσιεύτηκε στην «Boston Traveller» και έκτοτε, υποθέτω έχω γίνει κομματάκι επαγγελματίας.


ORR: Για ποια πράγματα γράψατε όταν ξεκινήσατε; 

PLATH: Για τη φύση, νομίζω. Πουλιά, μέλισσες, άνοιξη, φθινόπωρο, όλα αυτά τα θέματα τα οποία είναι απόλυτα δώρα για έναν άνθρωπο που δεν έχει καμία εσωτερική εμπειρία να γράψει γι’ αυτά. Νομίζω πως ο ερχομός της άνοιξης, τα αστέρια από πάνω μας, η πρώτη χιονόπτωση κ.ό.κ είναι δώρα για ένα παιδί, για έναν νέο ποιητή.


ORR: Τώρα, με την πάροδο των ετών, μπορείτε να πείτε αν υπάρχουν κάποια θέματα τα οποία σας προσελκύουν ιδιαιτέρως ως ποιήτρια, πράγματα για τα οποία νιώθετε πως θα θέλατε να γράψετε σχετικά;

PLATH: Ίσως αυτό είναι ένα αμερικανικό χαρακτηριστικό: ήμουν πολύ ενθουσιασμένη από αυτό που νιώθω πως είναι η ανακάλυψη που προέκυψε, (ας πούμε για παράδειγμα από τις μελέτες της ζωής του Robert Lowell), αυτή η σπουδαία ανακάλυψη η πολύ σοβαρή, πολύ προσωπική συναισθηματική εμπειρία, που αισθάνομαι πως έχει γίνει, εν μέρει, ταμπού. Για παράδειγμα, τα ποιήματα του Robert Lowell για την εμπειρία του σε ψυχιατρείο με ενδιέφεραν πολύ. Αυτά τα περίεργα, προσωπικά και ταμπού θέματα, αισθάνομαι πως μόλις έχουν εξερευνηθεί στην πρόσφατη αμερικανική ποίηση. Συγκεκριμένα, νομίζω πως η ποιήτρια Ann Sexton, που για την εμπειρία της ως μητέρα- ως μητέρα που υπέστη νευρικό κλονισμό- είναι μια εξαιρετικά συναισθηματική νεαρή γυναίκα και τα ποιήματά της είναι θαυμάσια και μέσα σε όλα έχουν ένα κι ένα είδος συναισθηματικού και ψυχολογικού βάθους που νομίζω ότι είναι ίσως κάτι αρκετά καινούργιο, αρκετά συναρπαστικό.


ORR:   Για εσάς, μία ποιήτρια αλλά και ένας άνθρωπος που διασχίζει τον Ατλαντικό, αν μπορώ να το θέσω κατά αυτόν τον τρόπο, κι όντας Αμερικανή κι η ίδια …σε ποια πλευρά νιώθετε πως γέρνει η ζυγαριά, αν μπορώ να στηρίξω μια τέτοια μεταφορά;

PLATH:  Με φέρνετε σε μια αρκετά αμήχανη θέση, αλλά θα τη δεχτώ! Λοιπόν, νομίζω πως σε ό,τι αφορά στη γλώσσα είμαι μια Αμερικανίδα, η προφορά μου είναι αμερικανική, ο τρόπος που μιλώ είναι αμερικανικός, είμαι μια παλιομοδίτισσα Αμερικανίδα. Αυτός είναι πιθανόν κι ένας από τους λόγους του γιατί είμαι στην Αγγλία τώρα αλλά και γιατί θα παραμείνω για πάντα στην Αγγλία. Είμαι περίπου δεκαπέντε χρόνια πίσω σε ό,τι αφορά στις προτιμήσεις μου και πρέπει να πω ότι οι ποιητές που με συναρπάζουν περισσότεροι είναι οι Αμερικανοί. Υπάρχουν πολύ λίγοι σύγχρονοι  Άγγλοι ποιητές που θαυμάζω.


ORR: Αυτό σημαίνει πως νομίζετε πως η σύγχρονη αγγλική ποίηση είναι «πίσω» σε σύγκριση με την αμερικανική?SylviaPlath_2469087k.jpg

PLATH: Όχι, νομίζω ότι βρίσκεται λίγο μέσα σε ένα στενό σακάκι, αν μπορώ να το πω κάπως έτσι.  Υπήρξε ένα δοκίμιο από τον Alvarez, τον Βρετανό κριτικό: τα επιχειρήματά του σχετικά με τους κινδύνους των «καλών τρόπων» στην Αγγλία είναι πολύ συναφή, πολύ αληθινά. Πρέπει να πω ότι δεν είμαι και πολύ «κομψή»  και αισθάνομαι ότι η «κομψότητα» ενέχει μια θηλειά: η τάξη, η υπέροχη ευταξία, που είναι τόσο εμφανής παντού στην Αγγλία, είναι ίσως πιο επικίνδυνη από ό, τι φαίνεται στην επιφάνεια.


ORR: Μα δε νομίζετε επίσης ότι εκεί βρίσκεται κι αυτή η «δουλειά» των Άγγλων ποιητών, οι οποίοι «εργάζονται» κάτω από όλο το βάρος ενός πράγματος , το οποίο με έντονα κεφαλαία γράμματα αποκαλείται «Αγγλική Λογοτεχνία»; 

PLATH: Ναι, δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Ξέρω πως όταν ήμουν στο Κέημπτριτζ το είχα εντοπίσει. Νέες γυναίκες με πλησίαζαν και μου έλεγαν: » Πώς τολμάς να γράφεις, πώς τολμάς να δημοσιεύεις ένα ποίημα..»  κι αυτό εξαιτίας της κριτικής, της τρομερής κριτικής που πέφτει πάνω στον οποιονδήποτε  γράφει. Και η κριτική δεν είναι για το ποίημα ως ποίημα. Θυμάμαι να είμαι τρομαγμένη, όταν κάποτε κάποιος μου άσκησε κριτική λέγοντας ότι αρχίζω ακριβώς όπως ο Τζον Ντον, αλλά χωρίς να καταφέρνω καλά και να τελειώνω όπως ο Τζον Ντον και στην αρχή ένιωσα όλο το βάρος της αγγλικής λογοτεχνίας επάνω μου εκείνη τη στιγμή. Νομίζω πως όλη η έμφαση στην Αγγλία, στα πανεπιστήμια, στην πρακτική κριτική (αλλά όχι τόσο πολύ στην ιστορική κριτική, γνωρίζοντας ,δηλαδή, από ποια περίοδο έρχεται κάποιος στίχος) είναι σχεδόν παράλυτη. Στην Αμερική, στο Πανεπιστήμιο, διαβάζουμε – τι; – T. S. Eliot, Dylan Thomas, Yeats, δηλαδή το σημείο από όπου ξεκινήσαμε. Ο Σαίξπηρ φημιζόταν στο παρασκήνιο. Δεν είμαι σίγουρη ότι συμφωνώ με αυτό, αλλά νομίζω ότι για τον νεαρό ποιητή, τον γράφοντα ποιητή, δεν είναι και τόσο τρομακτικό εξαιτίας αυτών των λόγων να φοιτήσει σε Πανεπιστήμιο στην Αμερική, όπως θα το ‘κανε και στην Αγγλία.


ORR: Λέτε, Σύλβια, πως θεωρείτε τον εαυτό σας Αμερικανίδα, αλλά όταν ακούμε ποιήματα σαν το «Daddy», το οποίο μιλάει για το Νταχάου και το Άουσβιτς και το «Ο αγών μου», έχω την εντύπωση πως είναι το είδος του ποιήματος , το οποίο ένας αληθινός Αμερικανός δε θα μπορούσε να είχε γράψει, επειδή δε σημαίνει τόσα πολλά- αυτά τα ονόματα κι οι τίτλοι δε σημαίνουν και πολλά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού- κάνω λάθος;

PLATH: Λοιπόν, τώρα μου μιλάτε σαν Αμερικανός. Συγκεκριμένα το γενετικό μου ιστορικό είναι, θα μπορούσα να πω, γερμανικό και αυστριακό. Από μια πλευρά είμαι μιας πρώτης γενιάς Αμερικανίδα, από μια άλλη πλευρά είμαι μιας δεύτερης γενιάς Αμερικανίδα, οπότε το ενδιαφέρον μου για τα στρατόπεδα συγκεντρώσεων και τα σχετικά είναι μοναδικά έντονο. Αλλά και πάλι, είμαι επίσης περισσότερο πολιτικό ον, οπότε υποθέτω  ότι αυτό είναι το σημείο, από όπου προέρχεται αυτό.


ORR: Και σα ποιήτρια, κουβαλάτε μεγάλη και έντονη την αίσθηση της έννοιας του ιστορικού γεγονότος? 

PLATH: Δεν είμαι ιστορικός, αλλά πιάνω τον εαυτό μου να εντυπωσιάζεται όλο και περισσότερο από την ιστορία και τώρα με βρίσκω να διαβάζω όλο και περισσότερα σχετικά με την Ιστορία. Με ενδιαφέρει πολύ ο Ναπολέοντας αυτή την εποχή:  με ενδιαφέρουν οι μάχες, οι πολέμοι, η Καλλίπολη, ο Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος και άλλα τόσα και πιστεύω πως όσο μεγαλώνω γίνομαι όλο και πιο πολύ.. ιστορική. Σίγουρα δεν ήμουν καθόλου έτσι στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας των 20 μου χρόνων.


ORR: Τείνουν τα ποιήματά σου τώρα να προκύπτουν περισσότερο από τα βιβλία σε σχέση με την ίδια σου τη ζωή;

plath1.jpg

PLATH: Όχι, όχι. Δε θα το έλεγα καθόλου αυτό. Πιστεύω πως τα ποιήματα μου προκύπτουν απευθείας από τις αισθησιακές και συναισθηματικές εμπειρίες που έχω αλλά πρέπει να πω ότι δε μπορώ να συμπάσχω με κραυγές που προέρχονται από την καρδιά και σχηματίζονται σε τίποτα άλλο από μια βελόνα ή ένα μαχαίρι, ή οτιδήποτε μπορεί να είναι αυτό. Πιστεύω πως κάποιος θα πρέπει να είναι σε θέση να ελέγχει και να χειρίζεται τις εμπειρίες του, ακόμα και τις πιο φοβερές, όπως την τρέλα, το να βασανίζεσαι – και θα πρέπει να μπορεί να χειρίζεται αυτές τις εμπειρίες με ένα εξελιγμένο κι εύστροφο μυαλό. Πιστεύω πως η προσωπική εμπειρία είναι πολύ σημαντική, αλλά οπωσδήποτε δε θα ‘πρεπε να γίνει ένα είδος σφραγισμένου κουτιού, είδος κοιτάγματος σε καθρέπτη, είδος ναρκισιστικής εμπειρίας. Πιστεύω πως θα ΄πρεπε να ναι σχετική με μεγαλύτερα πράγματα, μεγαλύτερα πράγματα όπως η Χιροσίμα και το Νταχάου κ.ό.κ


Λοιπόν, βεβαίως, σα ποιήτρια, θα έλεγα «πουφ»! Θα έλεγα ότι τα πάντα θα πρέπει να είναι δυνατά να μπουν σε ένα ποίημα, αλλά δε μπορώ να βάλω οδοντόβουρτσες σε ένα ποίημα, αλήθεια δε μπορώ! 


ORR: Και οπότε, πίσω από την πρωτόγονη, αισθηματική αντίδραση, πρέπει να υπάρχει μια διανοητική πειθαρχία.

PLATH:  Το νιώθω πολύ έντονα αυτό:  με το να είμαι ακαδημαϊκή, με το να μπω στον πειρασμό να επιμείνω στο να γίνω μια καθηγήτρια με Διδακτορικό και όλα αυτά, οπωσδήποτε μια πλευρά μου  στ’ αλήθεια σέβεται κάθε μορφής πειθαρχία, εφόσον αυτή δεν «απολιθώνει«.


ORR: Και τι γίνεται με τους συγγραφείς που έχουν επηρεάσει εσένα, που σημαίνουν πολλά για σένα;

PLATH: Υπήρξαν λίγοι. Το βρίσκω δύσκολο να τους εντοπίσω, αλήθεια. Όταν ήμουν στο Κολλέγιο, έμενα έκπληκτη κι έκθαμβη από τους σύγχρονους, από τον Dylan Thomas,  τον Yeats, ακόμη και τον Auden: ως ένα σημείο ήμουν απολύτως ξετρελαμένη με τον Auden  και οτιδήποτε έγραφα ήταν απελπιστικά «τύπου Auden». Τώρα, πηγαίνοντας πάλι πίσω, αρχίζω να κοιτάζω τον Blake ,για παράδειγμα. Και έπειτα, φυσικά, είναι θλιβερό  να πούμε πως κάποιος είναι επηρεασμένος από κάποιον σαν τον Shakespeare: διαβάζεις Shakespeare κι αυτό είναι.


ORR: Sylvia, κάποιος παρατηρεί  στην ανάγνωση των ποιημάτων σου- και ακούγοντας τα ποιήματά σου- ότι υπάρχουν δύο ιδιότητες που εμφανίζονται πολύ γρήγορα και καθαρά: η μία είναι η διαύγεια τους (και νομίζω ότι αυτές οι δύο ιδιότητες έχουν κάτι να κάνουν η μία με την άλλη), η σαφήνεια τους και η άλλη ο αντίκτυπος που έχουν κατά την ανάγνωση. Τώρα, συνειδητά σχεδιάζεις τα ποιήματά σου, ώστε να είναι ταυτόχρονα διαυγή και επιδραστικά όταν διαβάζονται δυνατά;

8db2a46e622a6ef92127cdc5cadbd94f

PLATH: Αυτό είναι κάτι που δεν έκανα στα αρχικά μου ποιήματα. Για παράδειγμα, στο πρώτο μου βιβλίο » Ο Κολοσσός», δε μπορώ να διαβάσω κανένα από τα ποιήματά μου φωναχτά. Δε τα έγραψα για να εκφωνούνται. Στην πραγματικότητα, εντελώς μεταξύ μας, μου προκαλούν πλήξη. Αυτά τα οποία μόλις διάβασα, αυτά που είναι εντελώς πρόσφατα, πρέπει να πω πως σε αυτά μιλώ με τον εαυτό μου, και νομίζω πως αυτό για τη δική μου γραπτή εξέλιξη είναι κάτι καινούργιο και όποια και αν είναι η διαύγεια, την οποία μπορεί να έχουν αυτά τα ποιήματα, έρχεται από το γεγονός ότι τα λέω στον εαυτό μου, τα λέω φωναχτά. 


ORR: Νομίζεις ότι αυτό είναι ένα βασικό συστατικό ενός καλού ποιήματος, ότι θα πρέπει να είναι σε θέση να διαβάστεί δυνατά ασκώντας επίδραση;

PLATH: Λοιπόν,  το αισθάνομαι αυτό τώρα και αισθάνομαι ότι αυτή η εξέλιξη των ηχογραφημένων ποιημάτων, της εκφώνησης των ποιημάτων στις αναγνώσεις, το να έχεις  ηχογραφημένα αρχεία από ποιητές, νομίζω πως είναι ένα θαυμάσιο πράγμα. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη με αυτό. Κατά μία έννοια, υπάρχει μια επιστροφή,- έτσι δεν είναι;-  στον παλιό ρόλο του ποιητή, ο οποίος ήταν να μιλήσει σε μια ομάδα ανθρώπων, να τους συναντήσει.


ORR: Ή το να τραγουδήσει σε μια ομάδα;

PLATH: Το να τραγουδήσει σε μια ομάδα ανθρώπων, ακριβώς!


Πολύ περισσότερο  προτιμώ γιατρούς, μαίες, δικηγόρους, οτιδήποτε άλλο εκτός από συγγραφείς. Νομίζω ότι οι συγγραφείς και οι καλλιτέχνες είναι οι πιο ναρκισσιστές άνθρωποι.

αρχείο λήψης


ORR: Βάζοντας στην άκρη την ποίηση για ένα λεπτό, υπάρχουν άλλα πράγματα που θα ήθελες να γράψεις, ή που έχεις γράψει;

o-sylvia-plath-photos-facebook.jpg

PLATH: Λοιπόν, πάντα με ενδιέφερε η πεζογραφία. Ως έφηβη, δημοσίευσα διηγήματα. Και πάντα ήθελα να γράψω το μεγάλο διήγημα, ήθελα να γράψω ένα μυθιστόρημα. Τώρα που έχω φτάσει, πρέπει να πω,  σε μια αξιοπρεπή ηλικία, και έχω αποκτήσει εμπειρίες, νιώθω μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την πεζογραφία, για το μυθιστόρημα. Αισθάνομαι ότι σε ένα μυθιστόρημα, για παράδειγμα, μπορείς να πάρεις τις οδοντόβουρτσες και όλα τα βοηθήματα που βρίσκει κανείς στη ζωή του καθημερινά, και αυτό το βρίσκω πιο δύσκολο στην ποίηση. Η ποίηση, αισθάνομαι, είναι μια τυραννική πειθαρχία, πρέπει να πας τόσο μακριά, τόσο γρήγορα, σε ένα τόσο μικρό χώρο που απλά πρέπει να γυρίσεις όλα τα περιφερειακά του σημεία. Και μου λείπουν τα μικροπράγματα! Είμαι γυναίκα, μου αρέσουν τα μικρά μου Lares και Penates, μου αρέσουν τα  μικροπράγματα, και βρίσκω ότι σε ένα μυθιστόρημα μπορώ να πάρω περισσότερο από ζωή, ίσως όχι τόσο έντονη ζωή, αλλά σίγουρα περισσότερη ζωή, και έτσι με ενδιαφέρει πολύ η γραφή ενός μυθιστορήματος, ως απότελεσμα.


ORR: Πρόκειται σχεδόν για μια άποψη του Dr. Johnson, έτσι δεν είναι; Τι ήταν αυτό που είπε: «Υπάρχουν μερικά πράγματα που είναι κατάλληλα να συμπεριληφθούν στην ποίηση και άλλα που δεν είναι»;

PLATH: Λοιπόν, βεβαίως, σα ποιήτρια, θα έλεγα «πουφ»! Θα έλεγα ότι τα πάντα θα πρέπει να είναι δυνατά να μπουν σε ένα ποίημα, αλλά δε μπορώ να βάλω οδοντόβουρτσες σε ένα ποίημα, αλήθεια δε μπορώ! 


ORR: Συνηθίζεις να κάνεις παρέα με άλλους συγγραφείς ή ποιητές; 

1304_SBR_PAINPARTIES_IMG.jpg.CROP.original-original.jpg

PLATH: Πολύ περισσότερο προτιμώ γιατρούς, μαίες, δικηγόρους, οτιδήποτε άλλο εκτός από συγγραφείς. Νομίζω ότι οι συγγραφείς και οι καλλιτέχνες είναι οι πιο ναρκισσιστές άνθρωποι. Δεν είναι σωστό να το πω αυτό κανονικά , μου αρέσουν πολλοί από αυτούς, στην πραγματικότητα πολλοί από τους φίλους μου τυχαίνει να είναι συγγραφείς και καλλιτέχνες. Αλλά πρέπει να πω ότι αυτό που θαυμάζω περισσότερο είναι το άτομο που κατέχει ένα χώρο πρακτικής εμπειρίας και μπορεί να με διδάξει κάτι. Θέλω να πω, η τοπική μαία μου με έχει διδάξει πώς να συντηρείς τις μέλισσες. Λοιπόν,  η ίδια δεν μπορεί να καταλάβει τίποτα από αυτά που γράφω. Και πιάνω τον εαυτό μου να την συμπαθεί, να πω, περισσότερο από τους περισσότερους ποιητές. Και ανάμεσα στους φίλους μου βρίσκω ανθρώπους που γνωρίζουν τα πάντα για τα θαλάσσια σκάφη ή γνωρίζουν τα πάντα για συγκεκριμένα αθλήματα ή πώς να κόψουν κάποιον και να του αφαιρέσουν ένα όργανο. Είμαι ενθουσιασμένη από αυτή την κυριαρχία του πρακτικής. Ως ποιήτης, κάποιος ζει και λίγο στον αέρα. Πάντα μου αρέσει κάποιος που μπορεί να μου διδάξει κάτι πρακτικό.


ORR: Υπάρχει κάτι άλλο που θα προτιμούσατε να γράψετε από ποίηση; Επειδή αυτό είναι κάτι, προφανώς, το οποίο καταλαμβάνει ένα μεγάλο κομμάτι από την προσωπική ζωή κάποιου. Είχατε ποτέ με λύπη μετανιώσει που δε κάνατε κάτι άλλο;

PLATH: Νομίζω ότι, αν είχα κάνει κάτι άλλο, θα ήθελα να είμαι γιατρός. Αυτό είναι το είδος της πολικής αντίθεσης του να είσαι συγγραφέας, υποθέτω. Οι καλύτεροι φίλοι μου, όταν ήμουν νέα, ήταν πάντα γιατροί. Συνήθιζα να ντύνομαι με ένα άσπρο κράνος γάζας και να πηγαίνω γύρω και να βλέπω μωρά γεννημένα και τα νεκρά πτώματα, κομμένα ανοιχτά. Αυτό με γοητεύει, αλλά δεν θα μπορούσα ποτέ να φέρω τον εαυτό μου στην πειθαρχία του σημείου που θα μπορούσα να μάθω όλες τις λεπτομέρειες που κάποιος πρέπει να μάθει για να είναι καλός γιατρός. Αυτό είναι το είδος της αντίθεσης: κάποιος που ασχολείται άμεσα με τις ανθρώπινες εμπειρίες, είναι σε θέση να θεραπεύσει, να επιδιορθώσει, να βοηθήσει αυτού του είδους τα πράγματα. Υποθέτω ότι αν έχω κάποια νοσταλγία είναι αυτή, αλλά παρηγορώ τον εαυτό μου επειδή γνωρίζω  πολλούς γιατρούς. Και μπορώ να πω, ίσως, είμαι πιο χαρούμενη να γράφω για τους γιατρούς από ό, τι θα ήμουν, αν ήμουν ένας.


ORR: Αλλά βασικά αυτό το πράγμα, το γράψιμο της ποίησης, είναι κάτι που σας έχει υπάρξει ως μεγάλη ικανοποίηση στη ζωή σας, έτσι δεν είναι;

PLATH: Ω, ικανοποίηση! Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτήν. Είναι σαν το νερό ή το ψωμί, ή κάτι που είναι απολύτως απαραίτητο για μένα. Βρίσκω τον εαυτό μου απόλυτα ικανοποιημένο όταν έχω γράψει ένα ποίημα,  ή όταν γράφω ένα. Έχοντας γράψει ένα, τότε πέφτεις πολύ γρήγορα από το σημείο του να είσαι ποιητής, του να γίνεις ένα είδος ποιητή σε ανάπαυση, που δεν είναι το ίδιο πράγμα καθόλου. Αλλά νομίζω ότι η πραγματική εμπειρία της σύνταξης ενός ποιήματος είναι μια υπέροχη εμπειρία.


Από το » The Poet Speaks: Interviews with Contemporary Poets Conducted by Hilary Morrish, Peter Orr, John Press, and Ian Scott-Kilvery. London: Routledge (1966). 

Διαβάστε το  ξεχωριστό αφιέρωμα για τη ζωή και το έργο της Σύλβιας Πλαθ εδώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.