Και μια μέρα ξυπνάω σκασμένος απο ευτυχία
και λέω σήμερα θα μελαγχολήσω
θα αρνηθώ ότι καλό συμβαίνει
θα με σιχαθώ
όλα μ απαξιώνουν
άρρωστες σκέψεις
άσχημη αντανάκλαση
βλέμμα στο κενό
μα τι ευτυχισμένη πτώση
σήμερα μ ακυρώνω και με κατακρίνω
μια ανάγκη παράξενη να θυμηθώ τα λάθη μου
εκεί θα λυτρωθώ στον πάτο
στο κρύο βρώμικο πλακάκι
κάνω αγγελάκια
κοιτάω κάτι καλώδια στο ταβάνι
ίσως τελικά η χαρά αξίζει πιο πολύ με λίγες δόσεις δυστυχίας
Δέσποινα Κουμαντσιώτη
Γεννημένη το 1989 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, από μικρή ηλικία είχε επαφή με τις τέχνες πειραματιζόμενη με ζωγραφική, ξυλογλυπτική και ποίηση.
Με ανθρωποκεντρικά ερεθίσματα ο λόγος πλάθεται σε μορφές κειμένων και στίχων, εκφράζοντας όσα ο νους δημιουργεί και τα χείλη αποκρύπτουν.
Με συμμετοχές σε μουσικά κομμάτια και χρόνια ποιητικής γραφής ο δρόμος της δημιουργίας την έφερε στο περιοδικό Apodyoptes για να μοιραστεί τον γραπτό της πόθο.
APODYOPTES 