Κεντάω φωτιές σε μια ανάμνηση

«Κι άρχισες να κρύβεσαι.
Κι έμεινε κοντά μου η απουσία της μοναξιάς
για να μου θυμίζει πως το φως αλλάζει χρώμα στο σκοτάδι.»
-γράφει η Μαρία Βούλγαρη

359b1a212e0abb0b4699082be4340776

Μια κραυγή ησυχίας σου έταξα
για να σπάσω σε μεγαλύτερες δόσεις ευτυχίας
κι εσύ φοβήθηκες τις ρωγμές
κι άφησες το φως απέξω να περιμένει.
Κι άρχισε να βρέχει.
Κι άρχισες να κρύβεσαι.
Κι έμεινε κοντά μου η απουσία της μοναξιάς
για να μου θυμίζει πως το φως αλλάζει χρώμα στο σκοτάδι.
Μα αν θυμάσαι, το φως με αγάπησε.
Κι εσύ που ορκίστηκες στη νύχτα ουράνιους χορούς σε κλεισμένα δώματα,
γιατί άφησες την άνοιξη μισή πριν έρθει να με πάρει ;
Πάλι σιωπηλή με άφησες
να συλλαβίζω δύο στιγμές
και να κεντάω φωτιές σε μια ανάμνηση.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.