Ανάσες φθινοπώρου

«Το σούρουπο πάντα μου λείπεις.
Φορώ την απουσία σου κατάσαρκα.
Μαύρο πουκάμισο από ύφασμα τραχύ
που γδέρνει τη σάρκα.»
– γράφει η Αιμιλία Πανταζή

214b35ec152507d9fa3f7b7af54c6446

Βαθιές οι ανάσες του φθινοπώρου
μεταμορφώνουν τα φύλλα σε χρωματιστά πουλιά,
φτερουγίζουν γύρω μου,
μαζεύονται στα πόδια μου.
Αλλόφρονες σπουργίτες
τρυγούν τα τελευταία σταφύλια.
Ντύνεται σύννεφα ο ουρανός,
χάνεται στο γκρίζο το γαλάζιο.
Οι σκέψεις μου σε ελεύθερη πτώση,
κομμάτια η καρδιά.
Υπαίτιος ένας έρωτας
μοιραίος, αδυσώπητος.
Ένας έρωτας θάνατος,
αθάνατος.
Τα λάθη τα βιώσαμε όλα
ένα προς ένα.
Μόνο στα πάθη δώσαμε αναβολή.
Το σούρουπο πάντα μου λείπεις.
Φορώ την απουσία σου κατάσαρκα.
Μαύρο πουκάμισο από ύφασμα τραχύ
που γδέρνει τη σάρκα.
Με μπαρούτι θα ανατινάξω τις ενοχές και τις άμυνες,
να εκραγούν τα αισθήματα,
να εκφραστούν,
να φανερωθούν οι κρυμμένοι πόθοι,
να γίνω χρωματιστό πουλί
να φτερουγίσω,
να κουρνιάσω πλάι σου μαζί με τις ανάσες του φθινοπώρου.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.