“Μιάμιση ρυτίδα”

“Μια γυναίκα γράφει
Αίμα στάζουν τα μάτια της
Πίσω απ το ηλιοβασίλεμα.”
– από  τον Δημήτρη Κουτσιφέλη


middle_aged_woman_by_bottleofhell-d8v2dip.jpg

 

Μια γυναίκα κλαίει

Τρυπημένη απ τη μύτη της βελόνας

Πέρα απ τα σύννεφα

Στο βροντερό παρόν του κεραυνού,

Κομματιάζει

Τη θύελλα, ράβει

Το φόρεμα της γεμάτο καταιγίδα.

*

Μια γυναίκα γράφει

Αίμα στάζουν τα μάτια της

Πίσω απ’ το ηλιοβασίλεμα

Στην απουσία των σκιών, τις νύχτες

Συντρίβει
των ποιητών τις λέξεις,
βάφει

Κόκκινα τα θραύσματά
τους.

*

Μια γυναίκα προσμένει

Θλίψη κι ελπίδα στα χείλη της

Παράλληλα με τη φωνή του σταθμάρχη

Στις αποβάθρες
Αφίξεων η αναχωρήσεων, αδιάφορο
και οι δύο
Σφραγίζονται με φιλί.

*
Μια γυναίκα γελάει

Κάθε που τη φωνάζει θάλασσα
Ασφαλές το ναυάγιο, ξέρει
Ακολουθεί ο πνιγμός του.
Κλαίει, γράφει, προσμένει, γελάει
Η γυναίκα του.

 

One thought on ““Μιάμιση ρυτίδα”

  1. Ο ποιητης μου με εκανε πολλες φορες να κλάψω: συναίσθημα,νοσταλγία,λυρισμος,ανθρωπιά .ζΟ Δημητρης Κουτσφελης συνδυάζει τον λυρισμό του ,τα τοςα προσόντα του με μια αποψη για τη ζωη ,για τον ανθρωπο !Τον διαβαζω,οπου τον βρω

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s