«Άνεμοι»

Εις μνήμην, σπονδές.
Γράφει ο Θωμάς Αργυρέας

Λιακάδα, γέλια, «καλημέρες», αθώες λέξεις, κρύφιες ενοχές,
μα στων αρχαίων βράχων την ηφαίστεια σχισμάδα,
θλίψης σπονδή τα δάκρυα, στάλες αλμυρές,
ερώτων χαμένων, μνήμης τιμητές.

Στοχάσου, δεν χαθήκαν.
Μείναν ζωντανοί
έρωτες που δεν ζήσαν
της λιακάδας σου ηδονή.

Το «σήμερα» σαρώνουν
άνεμοι του «χτες»
σαν της ζωής το «τώρα»,
φθίνει ανεπαρκές.